“Zor Leyla,çok zor. Nasıl anlatacağımı hiç bilmiyorum. Ama başka bi yolu yok bunun. İnsanın söylemek isteyip de hani söyleyemediği sözler vardır ya, ne bileyim böyle bi kanser gibi hani büyüdükçe büyüyo büyüdükçe büyüyo anladın mı? Büyüdükçe büyüyo işte. Seni gördükten sonra Leyla, sen öyle büyüdün ki içimde her yanım sen oldu. Anlıyo musun? Sonra ben sensiz olamadığımı anladım yalanlar söyledim sana bir sürü yalan söyledim sana, evet. Bu yalanlar öyle bir büyüdü ki kaçıp gideceğinden korktum. Hep böyle bir korku vardı içimde, işte sen içimdeki o korkuydun Leyla. Senin yanında mutsuz olmaya bile hazırdım ben hani dünyaları verseler anladın mı dünyaları verseler vazgeçmem derler ya öyle olmuyomuş işte o kadar basit değilmiş Leyla. Birinin çıkıp başkalarını düşünmesi de gerekebiliyomuş yani anladın mı onların mutluluklarını sevgilerini acılarını ne bileyim bazen sevmek Leyla, fedakarlık yapmayı gerektirebiliyormuş bunu anlıyo musun? Ben seni hep beklerim bir saatte beklerim, bir ömür boyu da beklerim…”
